بــــزن بــــاران، بـــزن بـــاران بـزن بــگــذار، شــود پـنـهــان
دو چــشــمــانــم، ز نــــامــردان ز چــشــمــان ِ، هـــوســـرانـان
ز نـــــــازِ ، عــاقــلان ِ عــشــق ز دیــد و نــنـگ، پــاک بـازان
بـــزن بــگــذار، نـبـیـنـد کـــــس کـه چــشــمـانـم، شدست گریان
بـــزن بــگــذار، در این بـــاران نـَشـَد معلوم، که اشک است آن
بـــزن، تـــا عــــایــقــی ســـازی بـــرای ســـوز ِ ســــوگـــواران
بـــر این قـــلـــبــم، بزن بـــاران کـه گــردد پاک، ز خـون ریزان
بـــزن بــــاران، بـــزن نــگــذار کـه فــهــمــنــد، نــــاجوانمردان
یکی خـون است یکی اشک است یــکی سـوز و یـکی درد اســت
بـــزن دانــد خــــدا، حـــــق است کـه ایـن دنــیـا، چو بـرزخ است
بـــزن شــاید، که گردد پـــــــاک هـمـی قــلــبــم، ز ایـن آمــــــال
بـــزن شـــــــایــد، شـــوم لایـــق دوبــــاره بــاز، به عــشق ِ پاک
بـــزن، بی بــــاک شو از سیلاب شـبـی، هــمــراه شــو بـا گرداب
بـــزن هــمـــراه بــاش، بــا مـــا نــگـــو رو، هرچه بـــادا بـــــاد
بـــزن بــــگـــذار، شــــــود آرام شـبـی ایــن دل، به این طــوفـان
بـــزن مــرحـم کـنـد، طـــوفـــان بــه سـیـلاب و بـه ایــن، گرداب
بـه سان ِ مـــرحـــــم ِ ، تــیــرش بــه هـنـگـام ِ نــمــازِ ، عــــرش
بـــزن گــریــان، بـــــزن نـــالان بـــزن خـشـمـگین و گاه عصیان
بـــزن مــگــذار، تــــو تــنــهـایم بــه جــز تــو، با که حزن گویم؟
بـــزن دانــــم، کــه مــــیدانـــی هــمــه دورنــد، از ایــن فــانــی
بـــزن نــگــذار، شـــود پــــیـــدا بــه ســوگ است، این دل ِ شـیدا
بـــزن بــگــذار، شــود حـــاشــا شــدســت خــســتــه، ز این دریا
بـــزن قــطــره ، هـوس کردست بــشــد دریـــا، خـــودش تــنــهـا
بـــزن بـــاران و پـــاک گــردان نــهـــان را، آشــــکــار گـــردان
بـــزن بـــگــذار، بـــبـــیـــنــد او رفــیــقــش را، ز نــــــامــــردان
بـــزن دانـــــــــــــم، نـــــدارد او شـــدن بــی پـــــــرده، رو در رو
بـــزن نـــگــذار، کــه گویم مــن تــــو ای، نــــالان ِ ســـرگـــردان
بـشـو راضـی، چــو این نـامــت مگو نیستی، "رضــــا" زین سان
